Recent reviews by Hamdi Bey

Crytek oyunlarının sanırım en büyük problemi zorluk ve düşman dizaynını berbat yapmak. Far Cry serisine ilk oyundan girmeye çalışmak mantıklı değilmiş. Oyunda sayısal değerlere karşılık gelen seçilebilir dört zorluk seviyesi var. Bir, iki, üç ve dört. Ben en kolayda oyunu açıp yaklaşık bir iki saat oynadıktan sonra zorluktan dolayı devam edemedim. Sonrasında konsolu açarak zorluğu eksi iki seviyesine, yani oyunda olmayan bir zorluğa çektim. Ardından böyle de bir iki saat gittikten sonra yine zorluktan devam edemeyince eksi dörde çektim. Sonunda bu da işe yaramayınca oyunun yarısını hile ile bitirmek zorunda kaldım. Bu souls-like türünün oyuncuların iddia ettiği keyifli zorluğu gibi bir şey değil. Dümdüz orantısız zorluk. Çaba göstererek zorluğu yenemezsiniz.
Bir diğer zorlukla alakalı mesele ise orantısız bir ateş gücü. Düşmanlar ellerindeki her şeyle en uzak mesafelerden bile sizi görüp vurmaya çalışıyorlar. Yedi düvelin bir anda çullandığı Osmanlı gibi hissediyorsunuz. Ama Crytek bu işin bokunu çıkardı sonradan. En azından ilk Crysis'teki gibi hem orantısız ateş gücü hem de sürekli spawn olan düşmanlarla karşılaşmıyorsunuz. Crysis bu konuda berbattı.
Bir diğer saçma konu ise oyunun sonradan yaratıkları işin içine sokması. Bilmiyorum belki de genç oyuncular olarak Far Cry'ı geç tanıdığımızdan dolayıdır ama bizim için Far Cry bir yaratık, deney, laboratuvar oyunu değil. Ada temalı aksiyon oyunu. Ama iş bununla bitmiyor, oyun sadece yaratık koymakla kalmıyor. Üstüne sizi FEAR görünümlü Half Life atmosferli koridorlara atarak bir de germeye çalışıyor. Hiç hoş değil. Oyunu oynarken çok defa FEAR hissiyatı aldım. Üstümüze atlayan yaratıklar zaten ayrı bir konu. Metro oynamaya gelmedim kardeşim ben, tropik adada düşman vuracağım müsaadenizle.

Özetle 2026 yılından bakıldığında, Far Cry'ın çıktığı yılda herkesi grafiklerle etkilediğini, oynanışı da güzel yapıp kalan kısmı tamamen berbat yapan bir oyun olduğunu fark ediyorsunuz. Burada bir parantez açayım, şöyle ki eski oyunların gurmesi olan bir insan olarak Far Cry'ın grafiklerinin çıktığı yıla güzel olduğunu da düşünmüyorum. Kendisiyle aynı yıl çıkan Half Life 2, kendisinden bir sene önce çıkan Max Payne 2'nin grafikleri çok daha güzel. Far Cry bu oyunlardan farklı olarak kapalı mekanlarda değil de geniş alanlarda bu grafiği verdiği için güzel sanılmış olmalı. Çünkü güzel grafiği küçük alanlarda vermek daha kolay iken ortalama grafiği geniş alanlarda vermek bilgisayarları daha çok zorluyor. Bu da Far Cry'ın grafiklerinin güzel olduğunu falan göstermez.

Souls-like, metroidvania veya rogue-like türlerini sevmeyen bir oyuncu olarak lineer, dümdüz hikayeli ve side-scroller oyun bulmakta oldukça zorlanan bir insanım çünkü sevdiğim tarzı ne oyuncular ne de yapımcılar tercih ediyor. Geçen sene Katana Zero'yu zevkle bitirdikten sonra yine tonla AAA oyunla vakit geçirdim ve bağımsız oyun oynama isteğim hasıl oldu. Bu sefer de The Messenger'a başlamak istedim ama maalesef hayal kırıklığına uğradım.

Oyun temel mekanikleri ve müzikleri gayet iyi yapıyor. Hikaye ise ortalama, yeterli sürükleyiciliğe sahip. Fakat bunun dışında kalan kısım gerçekten vasat. Öncelikle oyun size adam akıllı hiç bir geliştirme, yenilik, çeşitlilik vs. sunmuyor. Tüm oyun boyunca hiç bir combat farklılığı olmayan dümdüz bir kılıçla yetinmenizi istiyor. Eyvallah, bu kılıç gayet keyifli ama en fazla 4-5 saat keyifli. Burada da oyunun bir diğer eksiğine geliyoruz, sunduğu içeriğe kıyasla aşırı uzun bir oyun. Oyuncu kitlesini bilmem fakat ben kesinlikle uzun saatler tekrar eden bir bağımsız oyun yerine, özgün ve kaliteli ancak kısa süren yapımları tercih ederim. The Messenger, size en az 15 saatlik bir oynanış sunuyor. Bu kendini tekrar eden ve çeşitliliği olmayan bir oyun için çok çok uzun bir süre. Üstelik hikaye zaten vasat, sizi motive etmiyor.
Bir diğer mesele ise oyunun haddinden fazla zor olması. Ben zorlanmak istesem zaten açıp souls-like oynarım? Niye standart bir side-scroller oyunu bu kadar zor yapma ihtiyacı duydunuz?
Nihayetinde ise oyunun sonradan lineer bölüm tasarımını kaybedip metroidvania bölüm tasarımına geçince galiz küfürler ederek oyunu kapatmak zorunda kaldım. Ben; dümdüz normal bir insan evladı olarak metroidvania, souls-like, souls-lite, rogue-like, rogue-lite gibi insanın sabrını sınayan ve hikaye anlatımını yerle bir eden türleri içermeyen dümdüz lineer ve hikayeli bir side-scroller aksiyon-platform oyunu oynamak istiyorum arkadaş. Piyasada üç beş tane bile yok böyle oyun. Varsa yoksa souls oynansın, rogue-like oynansın.

Şahsen oyunları yarım bırakmayı hiç sevmem ve kendimi bitirmek için sürekli zorlarım ancak bu oyun benim dayanamadığım üç beş oyundan birisi oldu. Benim gibi hikaye, çeşitlilik, lineer, kısa süre arayan bu oyundan uzak dursun.

Art arda çıkan iki oyunun üstüne verilen arayla üçüncü oyun yeni nesile geçerek önceki oyunlarda olan eksikleri ekseriyetle gidermiş. Öncelikle oynanıştan başlayalım. Silah hakimiyetindeki gerçekçi olmayış durumu ve isabet oranının aşırı düşüklüğü düzeltilmiş. Bununla beraber hikaye açısından derinlik artırılmış. Genel olarak sürükleyici olsa da potansiyel tam olarak maalesef kullanılamamış. Yine de gayet güzel bir hikayeyle seriye devam ediyor.
Bölüm tasarımları ve diğer mekanikler de önceki oyunlara kıyasla güncellenmiş. Manga yönetimi ve taktik artık çok daha keyifli ve çeşitli. Grafikler dönemine göre çok güzel. Atmosfer kıtlığı da düzeltilmiş. Artık ağaçlar ve yeşillikten oluşan bölümler dışında bir çok farklı atmosferde oyunu deneyimleyebiliyorsunuz.
Eksiklerine gelecek olursak, oyun artık son çeyreğinde kendini tekrar ediyor ve size yeni bir şey sunmuyor. Bu noktada oyunu bitirme motivasyonu olarak elimizde maalesef sadece hikaye merakı kalıyor. Bunun dışında siper mekaniğinin gelmesiyle beraber oyun siz sipere girdiğinizde TPS moduna geçiyor. Bu elbette zorunlu bir tercih lakin bir oyun bence hem FPS hem TPS olmamalı. İkisinden birisi tercih edilerek yola devam edilmeli. Bu konudan şahsi olarak rahatsız olmamla beraber elbette sevenlerin de olduğunu düşünüyorum. Zaten oyun iki kısmı da güzel kotarıyor.

Oyunun birkaç bölümde size tank sürme mekaniğini vermesi çok güzel olmuş çünkü tank sürmek gayet keyifli ve akıcı. Hatta bu konuda Battlefield 1'in ilham noktası bile bu oyun olabilir.

Genel olarak serinin önceki oyunlarına göre çok daha akıcı ve keyifli bir iş ortaya konmuş. Kesinlikle devam etmesi istenecek kalitede işlerden biri lakin maalesef muhtelif sebeplerden devamı gelmemiş. Sağlık olsun.

İlk oyunun üzerine fazla bir şey eklemiyor maalesef. Sadece yeni bölümler. Aynı oyunun devamı gibi düşünebilirsiniz. Sadece biraz daha hikaye anlatımı bakımından gelişmiş ama hala yeterli değil. Önceki oyun hakkında söylediğim herşey bununçün de geçerli.

Döneminin askeri savaş oyunlarına kıyasla bir farklılık olarak manga yönetim mekaniğiyle karşımıza çıkan bu oyunu, geri kalan kısımlarda vasat bir iş çıkarması sebebiyle maalesef çok beğenemedim. Silah hissiyatı gerçekçi değil ve oldukça zor. Silahların isabet oranları çok düşük. Tepme çok yüksek. Vuruş hissi sniper harici silahlarda maalesef zayıf. Sniper kullandığım iki bölüm oldukça hoşuma gitti.
Oyunun bence en büyük problemi genel çeşitliliğin zayıf olması. Bölüm tasarımları, atmosfer ve silah çeşitleri yetersiz.

Oyun fazla uzun olmadığından eski Call of Duty tarzında bir şeyler oynamak isteyenlere tavsiye edebilirim. Onun dışında dönemine göre de mükemmel bir oyun olmadığından özel ilginiz yoksa oynamayın derim.

Ayrıca yine manga yönetim mekanikleriyle öne çıkan Star Wars Republic Commando ile aynı gün çıkmış olmaları da bana ilginç bir vakıa' gibi geldi.

Tam bir Max Payne 3 vakası. Ne fazlası var ne eksisi.

Hitman Absolution iyi bir oyun, ama bir Hitman değil. Öncelikle Hitman oyunlarının tipik özelliği verdiği serbestlik ve kılık değiştirme keyfidir. Absolution ile beraber serbestlik ortadan kalkmış, kılık değiştirme de büyük oranda etkisizleştirilmiş. Önceki oyunları göre oynanış bir hayli farklı. Kötü değil ancak herhangi bir oyuncunun Hitman oynamak isteyerek bununla karşılaşması kötü bir hayal kırıklığı oluyor. Özetle, biri Max Payne 3'e iyi bir oyun dediği zaman ben nasıl deliriyorsam Hitman hayranları da bu oyun bir Hitman özelliği göstermediği için bu oyuna iyi dersek bizi havaya uçurur. Kendilerinden özür dileyerek ve empati kurabildiğimi belirterek iyi yönlerine geçmek istiyorum.

Hitman serisinde en çok şikayetçi olduğum mesele hikayenin daima çok zayıf olmasıydı. Önceki oyunlarla bağlantı açısından biraz problemli olsa da hikayesi en iyi oyun olabilir orijinal seri içerisinde. Bunu düzeltmelerine çok sevindim ancak oynanış konusunda hayal kırıklığına uğradığım için bu sevinç çok da etkili olmadı.

Sonuç olarak bu macera-gizlilik oyununu beğensem de Hitman'e yakışır özellikler göstermediğini düşünüyorum. Seriyi komple tüketiyorsanız kaçırmayın zaten uzun sürmüyor. Sıfırdan oynamanızı tavsiye etmem.

Orijin serinin en iyi oyunu olarak gösterilse de oynadıktan sonra benim fikrim bu yönde olmadı.

Öncelikle ilk üç oyundan sonra en önemli değişiklik oyun motoru olmuş. Oyun motorunun değişmesiyle grafikler gelişse de oynanış önceki oyunlara göre zayıflamış ve artık vuruş hissi ile fizikler o kadar iyi değil. Ama bu çok da önemli değil çünkü bu bir aksiyon oyunu değil elbette.

Şahsen bir önceki oyunda bölüm tasarımlarını daha çok sevmiştim çünkü Blood Money birazcık sizi kısıtlıyor. Başlarda değil ancak sonraki bölümleri "Silent Assassin" rütbesiyle bitirmek istiyorsanız izleyebileceğiniz tek bir yol oluyor. Farklı yollar izlemek istediğinizde illaki aykırı hareketler yapmak zorunda kalıyorsunuz. Bu çok hoşuma gitmedi ama daha taktiksel hissettirdiği doğru çünkü bazen oyunu durdurup ne yapacağım diye düşünerek suikasti kurguladığım dakikalar oldu. Onun dışında bir kaç ufak tefek yenilik de oyunu çeşitlendirmiş tabii.

Hikaye kısmına gelecek olursak bu sefer önceki oyunlara göre daha çok motivasyon sahibi oluyorsunuz. Çünkü öldüreceğiniz elemanlar standart bir insanın sokakta görünce üstüne saldıracağı kadar şerefsiz suçlular. Ancak burada da duygu problemi devreye giriyor, Hitman hiç bir oyununda sizin karakterle özdeşleşmenizi istemiyor. Bunu anlarım lakin öldüreceğimiz elemana da yeteri kadar öfke duymamızı sağlamıyor. Hedefin suçunu ve öldürme sebebimizi bir tabletten okuyup sonra işini bitirmeye gidiyoruz. Bu da açıkçası oyuncuyu pek de tatmin eden bir şey değil.
Ayrıca bu oyunda hikayenin gittiği yön oldukça kaliteli olsa da şahsen Contracts'ın hikayesi daha ilgi çekici ve merak uyandırıcı gelmişti bana. Sonunu da pek beğenmedim. Agent 47'nin tavırları saçmaydı.

Atmosfer açısından farklı atmosferler içerse de Contracts'ın sürekli yağmurlu atmosferi bence daha güzel bir tercihti.

Özetle, Hitman serisine baştan başlayarak oynayacak arkadaşlara tavsiyem. Eğer seriye giriş yapacaksanız Hitman 2 Silent Assassin'den başlamanız daha doğru olacaktır.

Şahsen de Silent Assassin'den daha iyi olduğunu ancak Contracts'tan daha zayıf olduğunu düşünüyorum.

Hitman kendisini her oyunda biraz daha ileriye taşıyan bir seri. Buna bu oyunla beraber emin oldum. Hitman 2 Silent Assassin'den pek bir farkı yok temelde. Zaten aynı oyun motoruyla yapıldığı belli. Ancak çok daha rafine ve temiz bir oyun. Hikayesi önceki oyuna göre daha sürükleyici. Bazı görevler ilk oyunun yeniden yapımı ve oyundaki tüm görevler karakterin geçmişi anımsaması. Bu bir spolier değil aksine başlamadan bilmeniz gereken bir şey çünkü diğer türlü zaman çizelgesini algılayamazsınız. Karakterimiz bir sonraki oyunda yaptığı bir görev esnasında yaralanıyor ve geçmiş görevleri hatırlıyor. Ayrıca hatırladığı esnada bulunduğu yerde yağmur yağdığı için bütün görevlerde bunun bir yansıması olarak yağmur yağmakta. Eğer seriye başladıysanız ve keyifle oynuyorsanız kesinlikle tavsiyem.

Bu sefer biraz uzun yapmışlar ama yine güzel olmuş. Bulmacaların zorluğu düşürülmüş ve bu sayede sinir kat sayınız artmıyor. Hikaye önceki oyundan biraz daha zayıftı ama sonunu iyi toparlamışlar. Piyasadaki en iyi coop oyun serilerinden birisi.

Gayet güzel keyifli bir deneyimdi. Bulmacalar tam kararındaydı zorlamıyor ve sıkmıyordu. Onun dışında yürüyorsunuz ve atmosferi deneyimliyorsunuz sadece. Söylenebilecek fazla bir şey yok. Bağımsız sevenlere ve aksiyondan yorulanlara tavsiyem.